Twee glinsterende ogen kijken me aan, elke dag weer.

Enthousiaste helpende handen rijken ons een groen schort aan. Tegen het vies worden tijdens onze les kleien voor gevorderden. Het is de perfecte maat voor onze klasgenootjes. Maar bij mij komt de onderkant niet verder dan mijn riem. We lachen om elkaar, onze eenmalige klasgenootjes om ons, en dan begint de les. We gaan een tijger kleien. Onze klei-juf laat ons een voorbeeld zien en tekent onder een overhead projector daar…

Het was een kwestie van een paar seconden. Mijn voeten hadden de grond van burgerzaken nauwelijks geraakt, toen een lachende Chinese vrouw met een slapend kindje voor haar buik binnen kwam. Ik zag een prachtig jongetje. Volledig overgegeven aan de slaap en aan het leven, zo leek het. ‘Dat is hem,’ riep ik. En zij danste en zong: ‘Wenqiang, Wenqiang, Wenqiang.’ We keken elkaar aan, lachten en ze gaf me mijn zoon.

Ik wieg hem in mijn armen en de liefde overspoelt me. Dit mooie mannetje…

    Het gras was niet rood en het asfalt net zo grijs als bij ons. Vanuit de taxi staarde ik naar een waterbuffel. Verwoed draaide ik mijn hoofd mee om de gehoornde kolos in mijn vizier te houden. De rest van het landschap wilde ik niet zien en zeker niet de lucht. Die was blauw…

415 dagen heb ik, “Moederziel” alleen,  kriskras doorheen Azië gereisd. Vertrokken met een rugzak vol dromen en goeie moed.

Ergens in het zuiden van India ga ik een avond op stap met een van de vele straatmensen. Haar gelukzalige lach op haar mondhoeken doet me verstommen. “Ik ben geboren op ‘t straat, ik zal trouwen op ’t…

‘En dan wil jullie nu graag voorstellen aan Analou, non, Analie, eh, Anna Louise. Anna Louise zal hier de komende tijd als vrijwilliger aan de slag gaan, welkom Ana louai eh, nou ja, welkom!’

Ik ben beland bij de algemene vergadering van de school in Burkina Faso, waar ik zal gaan…

2012

Voorzichtig maakte ik de eerste snede met mijn mes. Het kleine lichaam dat op de tafel lag, was in een schoon laken gewikkeld. De eerste zweetdruppels verschenen op mijn voorhoofd. Nu had ik nog maar één keus, en dat was doorgaan.

Met vaste hand sneed ik verder. Tijd was nu een cruciale factor. Mijn vaardige handen bewerkten het bewusteloze lichaam dat voor mij lag. Met chirurgische precisie ging ik door.

Ruim een uur later veegde ik mijn…

We zijn al twee maanden op pad in West-Afrika als we aankomen in Djenné, Mali. Hongerig na een lange reisdag, besluiten we aan het plein wat te gaan eten. Het restaurant is een lemen verhoging, met siersmeedwerk rondom, tot aan het golfplaten dak. We kiezen een tafeltje aan het ‘raam’ om te kunnen genieten van het uitzicht op de magnifieke lemen moskee waar Djenné beroemd om is. Zodra we besteld hebben, en door het hekwerk naar ‘buiten’ kijken, zien we ze staan. Een paar jongens van tussen…

“Doet u mij maar twee hoofddoekjes.”  Nooit gedacht dat ik deze woorden ooit zou uitspreken op de Haagse markt. “Ja die daar, die zwarte. En een donkergroene.” Oman was mijn reisbestemming. Mijn eerste schreden in de Arabische wereld. Lang, dagenlang, had ik gewikt, gewogen en getwijfeld over de inhoud van mijn koffer. Op een stapel lagen de gebruikelijke flodderjurkjes, op een andere de luchtige bloesjes, broeken en hoofddoeken die mijn armen, benen en hoofd kuis zouden bedekken. De…

Het is deze zomer alweer vijf jaar geleden, maar het moment staat me nog helder voor ogen. Ik sta als enige Nederlander tussen een aantal Jordaanse jongeren. Tegenover mij staan Nederlandse en Libanese studenten.

In een Lagerhuisdebat roepen mijn landgenoten ‘Vrijheid van meningsuiting kent geen grenzen!’ ‘Wèl als die vrijheid wordt aangewend om anderen te kwetsen!’, roept mijn kant van het Lagerhuis terug. Wij debatteren een hele middag in een Utrechtse moskee. Na afloop van het…

Na een hobbelige, lange busreis kom ik aan bij de eindstop. Vanaf dit knusse vissersdorpje leidt een pad door de jungle mij de weg naar het paradijs. Bezweet maar voldaan bereik ik het kleine strandje aan de westkust van India. Ik heb zojuist een intense meditatiecursus afgerond en zet deze zwijgzame sereniteit voort op deze plek. Het zijn geruchten die het kleine groepje reizigers op dit strand tezamen heeft gebracht. Mijn nieuwe thuis vind ik tussen de bananenbomen in een…

8 jaar geleden was ik er voor het eerst. Op aandringen van mijn moeder (‘ze zouden het echt ontzettend op prijs stellen als je langskomt’) belde ik hen op. Het gesprek was ronduit hartelijk (ze vonden het inderdaad geweldig als ik langs zou komen), maar ook een beetje onwennig. Want wat wist ik nou eigenlijk van deze mensen? Ja, het was familie. Verre familie. Familie die ik nooit had gezien en waar ik eigenlijk verder ook maar weinig van had gehoord. Oude mensen bovendien. Wat had ik daar…

                                              BEDELAAR

Het smoezelige kind op haar arm is het gereedschap waarmee de bedelaarster in Kathmandu tracht mijn hart te vermurwen. Het handje geheven, het smoeltje in geen weken gewassen en de neus voorzien van twee gestolde snotsporen, zo kijkt het kind me aan. Ik loop dapper door.

De tien…

…En ik in de wereld

De zoektocht naar ‘authenticiteit’ en ’eigen ik’  neemt, vooral in de westerse wereld, soms ziekelijke vormen aan. Helaas resulteert het vaak in mateloos egoïsme verheven tot norm en in een met wanhoop grenzende gretigheid waarmee pleziertjes van het leven worden geconsumeerd. Men wil graag anders zijn, onderscheidend vermogen bezitten. De machinerie van ‘Me, myself and I’ draait op volle toeren. Wij zoeken wat ons scheidt, niet wat…

“Hello mister, what's your name?”

“My name Mohammed. Welcome to Syria! You drink tea with me?”

Ik kijk in de stralende ogen van een kruidenverkoper in de stad Idleb. Het is oktober 2002.…

Zeventien ben ik. Ik ga voor het eerst zeven weken van huis. Na een afscheid vol tranen op Schiphol stap ik vijf uur later de zinderende hitte van Tel Aviv in. Ik voel me even verloren als ik de Arabische  informatieborden echt niet begrijp.  Met gebrekkig Engels en gestuntel met gebaren kom ik toch bij de bus. Ruim een uur zit ik ingeklemd tussen twee Israëlische militairen met hun geweer op schoot als ik mijn eindbestemming bereik: Kibbutz Sha’ar HaAmakim.

Ik word hartelijk…

Vijf jaar oud was ik toen ik een vluchteling werd. Ik was met mijn ouders, broer en zus aan het wandelen op de Veluwe. In het donkere woud speelde ik met mijn broer dat hij me moest vangen. Opgewonden en gespannen rende ik voor hem weg. Ik sprong over een boomstam, dook onder een tak, rende door een dichtbegroeide struik en verstopte me onder een bed van bladeren. Zonder te bewegen of te ademen, alsof ik dood was, lag ik te wachten tot hij voor me zou komen. Minutenlang luisterde ik of het…

“Nu heb je me voor de tweede keer een nieuw leven geschonken”, fluistert Myrthe tegen Mo, terwijl ze samen vol bewondering over het kleine meisje in het wiegje gebogen staan.

Het is alweer zo’n tien jaar geleden dat de VMBO-leerling Mo met bonkend hart aanbelt bij het deftige huis in één van de ‘betere’ wijken van de stad. Ergens achter de voordeur klinkt een vrouwenstem: “Ik kom eraan, Frederik Pieter.” Mo trekt zijn wenkbrauwen op. Dat doet hij opnieuw, als de deur open…

Zo gelukkig als ik nu ben, was ik nog nooit. Alle heftige momenten die ik de laatste jaren had, heb ik overwonnen. Ervan leren kon ik niet, daar waren ze te verschillend voor, en dat het eerste het meest ingrijpende zou zijn, kon ik niet bevroeden. Twaalf jaar geleden begon het.

Wat ontregelde mij nou zo? Waarom werd ik ineens klam en duizelig? Nieuwsgierig en nerveus sloot ik af. Ik zette de computer uit en deed nu ook het licht uit – ik wilde bijkomen in het donker,…

De deur van het zorgvuldig, geel geschilderde huisje ging open.

Even zag ik de verbazing in de ogen van de oude vrouw die voor me in de deuropening stond. Vervolgens werd die weggespoeld door een golf van herkenning en sloeg ze haar bruine ietwat rimpelige armen om me heen.

Meteen werd ik mee het huisje ingetrokken waar ik die zomer ervoor aan gebouwd had met andere Nederlandse jongeren en tot mijn schrik hing daar een foto van haar en mij aan de muur.

Ze wees erop en…

Wanneer ik vertel dat ik in het weekend mensen naar huis rij, denkt men doorgaans dat ik een taxichauffeur ben. Ik vind dat nogal beledigend, want bij een taxichauffeur denk ik in de eerste plaats aan een ietwat vadsige man, met een grote bek, die niet kan autorijden. Laat ik nou net geen grote bek hebben zijn.

Ik rij ‘s nachts mensen naar huis die volgens de wet teveel alcohol hebben gedronken. De dronkaards bellen naar een centrale en vervolgens stuurt de centrale mij…